Μιχάλης Χατζηγιάννης «Μακάρι η Ζέτα να είναι η τελευταία γυναίκα στη ζωή μου»

Έπειτα από πέντε μήνες ο Μιχάλης Χατζηγιάννης επιστρέφει για λίγο στο εργένικο σπίτι που έζησε μόνος του τα τελευταία πέντε χρόνια.

Από τους ανύπαντρους φίλους μου –και εδώ δεν βάζω μόνο τους άντρες αλλά και τις γυναίκες– θεωρητικά δεν έχουν κανένα πρόβλημα με την ιδέα του γάμου. Καλό πράγμα είναι, λένε μάλλον, η οικογένεια και τα παιδιά, κάποια στιγμή μπορεί και να το κάνουν. Παραμένουν όμως ανύπαντροι επειδή δεν μπορούν να απαντήσουν στην ερώτηση: «Μπορείς να πεις ότι αυτή θα είναι η τελευταία γυναίκα (ή ο άντρας αντίστοιχα) της ζωής σου;». Ο Μιχάλης λέει «ναι». «Δεν έχω κανένα πρόβλημα να είναι η τελευταία και μακάρι να είναι. Έχω χορτάσει και δεν έχω απωθημένα. Κατά κάποιον τρόπο ενσαρκώνει και το πρότυπο που έχω εγώ από τη δική μου οικογένεια. Κάπως έτσι πρέπει να λειτούργησε υποσυνείδητα και καθοριστικά. Είναι μια τέτοια γυναίκα και χαίρομαι που είναι έτσι. Δεδομένου ότι είναι επώνυμο πρόσωπο, δύσκολα συναντάς τέτοιου είδους ανθρώπους που πέρα από την ιδιότητά τους έχουν σημείο αναφοράς την οικογένεια. Αυτό είναι απαραίτητο για μια σχέση τέτοιας συνθήκης».