Ναταλία Γερμανού Η εξομολόγηση στην Τατιάνα: «Kαλύτερα που μεγάλωσα με τη γιαγιά και όχι με τη μαμά μου»

Για τα παιδικά της χρόνια μετά το διαζύγιο των γονιών της, για τη δύσκολη σχέση με τη μητέρα της, αλλά και για τη γιαγιά της -που ουσιαστικά τη μεγάλωσε- μίλησε η Ναταλία Γερμανού στην Τατιάνα Στεφανίδου, ως καλεσμένη της εκπομπής «Αξίζει να το Ζεις» το απόγευμα της Πέμπτης:



Ποιο ήταν το παράπονό της από τους γονείς της και πώς κατέληξε μετά το διαζύγιό τους να μεγαλώσει με τη γιαγιά της;

«Η αντίθεσή μου ήταν η εξής: Κάνετε ένα παιδί και όταν αποφασίζετε να χωρίσετε, κανείς δεν θέλει να το αναλάβει; Ο ένας έχει την καριέρα του — λογικό. Η άλλη θέλει να ζήσει τη ζωή της γιατί είναι 22 χρονών κοριτσάκι — επίσης λογικό. Αλλά μην κάνεις παιδί, ρε φίλε. Ένα παιδί δεν είναι πουλόβερ. Δεν μπορείς να κάνεις παιδί αν δεν είσαι 200% σίγουρος ότι μπορείς να το μεγαλώσεις. (…) Τους είπα ότι “Αφού δεν με θέλατε, γιατί με κάνατε;”. Μου εξήγησαν ότι όταν είσαι νέος και ερωτευμένος δεν το σκέφτεσαι αυτό. Ευτυχώς, βρέθηκε αυτός ο άγιος άνθρωπος, η γιαγιά μου, γιατί είχε αρχίσει να υπάρχει όντως θέμα σχετικά με το τι θα γίνει με μένα».



Για τη γιαγιά της: «Ήταν καλύτερα που μεγάλωσα με τη γιαγιά και όχι με τη μαμά μου γιατί θα τη φυλάκιζα και θα φυλακιζόμουν κι εγώ. Γιατί δεν θα μεγάλωνα όμορφα. Και τελικά περάσαμε όλοι καλά — και η μαμά, και ο μπαμπάς, κι εγώ καλύτερα απ' όλους γατί μεγάλωσα με έναν άνθρωπο που η ζωή του απέκτησε νόημα με το να με μεγαλώνει. (…) Το 1991, που πέθανε η γιαγιά μου, έχασα μάνα, πατέρα γιαγιά και φίλη. Έχασα τέσσερις ανθρώπους σε έναν».



Παρʼ όλα αυτά, ένιωθε ότι οι γονείς της ήταν παρόντες στη ζωή της;

«Είχα πολλές ασπίδες προστασίας. Ήταν παρόντες. Ήταν και ο μπαμπάς παρών και η μαμά παρούσα και η γιαγιά. Δεν με άφησαν να το βιώσω το μελόδραμα. Δεν με εγκατέλειψαν. Δεν ένιωσα εγκατάλειψη. Και όταν είχα την απορία γιατί χώρισαν, μου την εξηγούσαν. Μου έλεγαν ότι πολλές φορές οι άνθρωποι δεν κάνουν μαζί».



Πότε ένιωσε να το ξεπερνάει όλο αυτό;

«Στα 23 ήταν που τα διαχειρίστηκα όλα, που καθάρισα το κεφάλι μου εντελώς».



Για τη μητέρα της: «Όσο διαφορετικές είμαστε, τόσο μας ενώνουν άλλα πράγματα. Δεν είναι η μαμά που θα σε ντύσει το πρωί να πας σχολείο, που θα φτιάξει μελομακάρονα ή θα μαγειρέψει κολοκυθάκια. Αλλά είναι η μαμά που θα κάνει όλα τα άλλα. Που θα είναι εκεί. (…) Η μητέρα μου είχε τρελές απαιτήσεις από εμένα. Ήταν παιδί θαύμα. Όταν ήταν μαθήτρια, ήταν του 20, μιλούσε 24 γλώσσες, ήταν πρώτη στο μπαλέτο, πρώτη στα γαλλικά, πρώτη στα γερμανικά, πρώτη σε όλα, αριστούχος του Εθνικού Θεάτρου. Και, όπως καταλαβαίνεις, αυτό για ένα παιδί είναι μεγάλο φορτίο γιατί εγώ δεν ήμουν του 20. Ήμουν του 17 με το ζόρι».