Πολλά, Πάρα Πολλά Πεταμένα Ευρώ Διάσημοι Έλληνες θυμούνται παλιά καταναλωτικά τους όργια.

Προ Μνημονίου, προ ΔΝΤ, προτού η χρεοκοπία μάς χτυπήσει την πόρτα, οι σπατάλες ήταν κομμάτι της ζωής όλων μας. Διάσημοι Έλληνες θυμούνται περασμένα μεγαλεία που σήμερα δε θα ξαναζούσαν, συνθέτοντας ένα καταναλωτικό όργιο που ίσως αξίζει να γίνει κάποτε ταινία.



Δημήτρης Ουγγαρέζος



«Όταν ήμουν 25 χρονών, ήθελα να κάνω ένα καλό χριστουγεννιάτικο δώρο στην τότε κοπέλα μου. Της άρεσε ένα ασημί τζάκετ, πολύ γνωστού οίκου, που είχε δει σε ένα περιοδικό. Με τα χίλια ζόρια, βρήκα το περιοδικό, αλλά δεν έγραφε από πού μπορούσα να το αγοράσω. Αφού επιστράτευσα καμιά δεκαριά στιλίστες, τελικά εντόπισα το κατάστημα – κι εκεί ήρθαν τα δύσκολα. Έκανε 1.000 ευρώ, και τότε έβγαζα λιγότερα από 500 ευρώ το μήνα. Έσκασα δύο μισθούς, συν το δώρο, για να το πάρω. Όταν της το έδωσα, συγκινήθηκε πολύ. Βέβαια, έπειτα από 15 ημέρες με χώρισε!»



Κατερίνα Παπουτσάκη



«Όταν ήμουν μικρή, οι γονείς μου μου έδιναν χαρτζιλίκι ένα πεντοχίλιαρο την εβδομάδα. Κι ενώ έκανα οικονομίες επί ενάμιση χρόνο (πρέπει να είχα μαζέψει τουλάχιστον 250-300 χιλιάδες δραχμές), τα ξόδεψα όλα με τη μία. Ήταν Σάββατο, είχα πάει στο κέντρο της Αθήνας για ψώνια και γύρισα με πέντε ζευγάρια παπούτσια, πέντε τσάντες και είκοσι μπλούζες! Απορώ κι εγώ πώς τα κουβάλησα, παιδί πράμα. Το αποτέλεσμα ήταν να σταματήσει το χαρτζιλίκι για κάνα τρίμηνο. Δε θα ξεχάσω και το πρώτο μου ταξίδι στο εξωτερικό, στο Λονδίνο, στα 17 μου, που πήγα με την κολλητή μου και τα έξοδα τα πλήρωσαν όλα οι γονείς μου. Προφανώς, είχε σταματήσει η τιμωρία με τα χρήματα».



∆ημήτρης Αποστόλου



«Ιούνης του 2008, και ο προορισμός για τις διακοπές αποφασίζεται εν ριπή οφθαλμού: Κύθηρα. Το Google search ανάβει για ανεύρεση καταλύματος της προκοπής, όμως οι τιμές πλησιάζουν την αγορά σπιτιού στο Κόμο με θέα τον ημίγυμνο Κλούνεϊ και το κόστος της ημιδιατροφής ισοδυναμεί με τρία γκουρμέ γεύματα στο Nobu του Λονδίνου. Αλλαγή σχεδίου: Πηγαίνω στο ταξιδιωτικό πρακτορείο, πληρώνω μια ανάσα περισσότερο απʼ ό,τι θα πλήρωνα για τα Κύθηρα και, περιχαρής, ανακοινώνω: “Αγάπη μου, έπειτα από νικολούλεια έρευνα, κατέληξα ότι τα Κύθηρα ποτέ δε θα τα δούμε”. “Και πού θα πάμε;” “Στις Μαλδίβες! Σε ένα πεντάστερο ξενοδοχείο, με καλύβα μέσα στη θάλασσα, με το ηλιοβασίλεμα στο μαξιλάρι σου και με τα σαλάχια να μας νανουρίζουν. Λίγο ακριβότερα, αλλά τουλάχιστον δε θα νιώθω κορόιδο, τι λες;”».