Να πάμε κάπου να καπνίσουμε! Γιγάντιο εμπορικό κέντρο στο κέντρο της Αθήνας. Γιαπωνέζικη μουσική κάπου στο βάθος. Νέον φώτα και αισθητική του χτυπητού χρώματος- όσο πιο έντονο τόσο πιο πετυχημένο. Όλα γύρω ένα έπος του πλαστικού. Και απέναντι ο Σταμάτης Κραουνάκης των τραγουδιών. Των τραγουδιών της βόλτας, της Αθήνας, των ερώτων. Σσσς…μιλάει!
Το κοινό
«Άμα έχεις σεβαστεί το κοινό και δεν το ξεσκίζεις, σε προσέχει κι αυτό. Φέτος εγώ πρόσεξα και το ακριβότερο εισιτήριο είναι στα 25 ευρώ, με εναλλακτική να μπει και το πιτσιρίκι με 5 ευρώ. Και ο κόσμος είναι έξω, έτσι; Κοίτα γύρω σου. Ο κόσμος δεν μένει σπίτι και οι σοφοί καταστηματάρχες ρίχνουν τις τιμές. Δυο φαγάδικα που πήγαινα και ήταν έτσι και έτσι με το που έριξαν τις τιμές, φούλαραν».
Ο έρωτας δεν αγοράζεται
«Ναι, η κρίση. Στην κρίση, στη φτώχεια όμως ο Έλληνας διασκεδάζει καλύτερα, τραγουδάει καλύτερα, γα%*ει καλύτερα. Και εγώ κάνω τραγούδια για τον έρωτα. Και ο έρωτας δεν θέλει λεφτά – αν και αυτό πήγαν να μας το ξευτελίσουν και να μας πείσουν πως αγοράζεται. Τι θέλει ο έρωτας; Χαμηλό φωτισμό, μια μελωδία, δυο ποτά και ένα ντεκολτέ αφημένο, παραδομένο».
Kαι μια αλήθεια
«Χθες στην πρόβα τα έμπηξα πολλές φορές. Μου ʼρθε αυτή η αλμύρα, ξέρεις, εδώ στη μύτη και σκέφτηκα ότι αυτό αν μου συμβαίνει στις παραστάσεις θα το αφήνω να γίνει. Ας γίνει. Ας κλάψω...».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου