Νάσος Παπάς "Η ζωή μου στο Λος Άντζελες"

Πιτσιρικάς, ξανθός, γαλανομάτης, με ένα παράξενο cool attitude – το είδος του άντρα που θα ʼβρισκες μάλλον σε ένα ποπ αμερικάνικο boy band ή πάνω σε ένα surf, στην παραλία του Μαλιμπού, κι όχι στην πόρτα μιας βίλας στη Γλυφάδα. Φοράει λευκή φόρμα και είναι ξυπόλυτος. «Συ­γνώμη, με πήρε ο ύπνος» απολογείται με ένα πλατύ χαμόγελο. «Xθες, γύρισα στις 7.00 το πρωί από τα γυρίσματα της ταινίας December Riots και ξύπνησα στις 12.00». Μπαίνει στην κουζίνα και δέκα λεπτά αργότερα επιστρέφει με δύο τοστ και δύο χυμούς πορτοκάλι. «Η συνήθεια, βλέπεις. Αυτό το πρωινό τρώω κάθε μέρα και στο L.A.».





Ο πατέρας σου (σ.σ. Αργύρης Παπαρ­γυρόπουλος) έχει συνεργαστεί με τα μεγαλύτερα ονόματα του ελληνικού πενταγράμμου. Τι θυμάσαι απʼ αυτούς;

Θυμάμαι που στα 6 μου με έπαιρνε ο Νό­της Σφακιανάκης από το σπίτι μας στη Γλυφάδα και με πήγαινε βόλτα με τη μη­χανή του. Επίσης, το ʼ98, όταν τραγου­δούσε η Βίσση στα Αστέρια, εγώ έπαιζα ποδόσφαιρο πάνω στην πίστα από το πρωί μέχρι το βράδυ. Ποτέ δεν είδα αυ­τούς τους ανθρώπους ως σταρ, αλλά σαν φίλους. Θυμάμαι επίσης πολύ έντονα τον Τόλη Βοσκόπουλο. Δεν ήμασταν μόνο φιλικά αλλά και οικογενειακά συνδεδε­μένοι, αφού ο Τόλης με έχει βαφτίσει.



Είναι δύσκολο να κάνει κανείς καριέρα στο L.A.;

Πάρα πολύ. Σχεδόν ακατόρθωτο. Όμως αυτοί που είναι στο L.A. είναι οι καλύτε­ροι. Σου δίνεται η ευκαιρία να ανταγω­νιστείς τους πρώτους και –αν είσαι τα­λαντούχος και τυχερός– να ξεχωρίσεις. Αυτό που παίζει σημαντικό ρόλο είναι να μην το βάζεις ποτέ κάτω και να προσπα­θείς να εξελίσσεσαι.



Κι ωστόσο πολλοί Έλληνες ηθοποιοί –ο Αλέξης Γεωργούλης, ο Χρήστος Βασι­λόπουλος, ο Μάνος Γαβράς– άφησαν την καριέρα τους εδώ και κυνηγάνε το αμερικάνικο όνειρο.

Ναι. Με τον Χρήστο βρισκόμαστε αρκετά συχνά. Μάλιστα, μία περίοδο πηγαίναμε

μαζί για μποξ. Και με τον Αλέξη Γεωρ­γούλη κάνουμε πολλή παρέα. Συναντι­όμαστε στο γυμναστήριο, τρέχουμε μαζί σε κάνα παρκάκι, πηγαίνουμε για ποτά, για φαγητό και συζητάμε. Γενικά, όταν οι Έλληνες συναντηθούν κάπου στο εξωτε­ρικό, ενώνονται. (γελάει) Στην Ελλάδα, πάλι, τα πράγματα αλλάζουν...



Οι Αμερικανίδες είναι πολύ διαφορετικές απ' τις Ελληνίδες;

Ναι. Εκεί οι γυναίκες είναι πιο "πλαστικές". Μπορεί να δεις μια, η οποία να είναι 100% από σιλικόνη, να μην έχει τίποτα φυσικό επάνω της. Όμως, και πάλι, κανείς δεν θα τη σχολιάσει αρνητικά στο δρόμο. Γενικά ο κόσμος εκεί είναι πιο ανεξάρτητος. Ή μάλλον αληθινά ανεξάρτητος. Δεν θα προσποιούνται τους χαλαρούς και τους άνετους. Το 'χουν.