Γνωρίστηκαν στα μέσα της δεκαετίας το ʼ80 – συμμαθητές σε σχολή υποκριτικής του Πειραιά. Ερωτεύτηκαν, παντρεύτηκαν, έκαναν ένα παιδί, χώρισαν. Σήμερα –πρωταγωνιστές πια και οι δύο στο σανίδι– μιλάνε για πρώτη φορά στο «DT» για το γάμο, το διαζύγιο, τις σχέσεις. Και τη χαρά του –απλώς– να αγαπάς.
Ελισάβετ, πες μου, τι σκέφτηκες όταν είδες τον Ταξιάρχη για πρώτη φορά.
Ε.Κ.: Τι σκέφτηκα; «Παναγία μου!». Θυμάμαι, είχαμε διάλειμμα, καθόμασταν με τα παιδιά στην πλατεία του Πειραιά, πίναμε καφέ και τον είδα να ʼρχεται από μακριά. «Παναγία μου, ποιος είναι αυτός;» ρώτησα – βλέπεις, δεν ήταν τότε στη σχολή μας, τον Πειραϊκό Σύνδεσμο. Ήρθε με μετεγγραφή από άλλη σχολή, στο τρίτο έτος. Μετά έμαθα ποιος ήταν.
Και πότε παντρευτήκατε;
Ε.Κ.: Παντρευτήκαμε το ʼ93, έπειτα από επτά χρόνια σχέσης. Έμεινα έγκυος στη Μαρία μας και το αποφασίσαμε. Τότε, βέβαια, μέναμε μαζί.
Και μείνατε μαζί δέκα χρόνια. Μετά κάνατε πράξη το κλισέ που λέει πως ένα πολύ καλό διαζύγιο μερικές φορές μπορεί να είναι καλύτερο από ένα μέτριο γάμο.
Ε.Κ.: Κοίταξε να δεις, εγώ δεν ξέρω τι σημαίνει ακριβώς «διαζύγιο» – μάλλον είναι κάτι τυπικό. Ξέρω πως δυο άνθρωποι που έχουν ένα παιδί μαζί και έχουν ζήσει μια σχέση μεγάλη και πολύχρονη, όπως ήταν η δική μας, δεν χωρίζουν πραγματικά ποτέ.
Πες μου, είστε καλύτεροι φίλοι τώρα;
Τ.Χ.: Δεν νομίζω πως εγώ νιώθω «φίλος» της Ελισάβετ. Δεν μπορώ να πω αυτή τη λέξη.
Ε.Κ.: Ούτε κι εγώ.
Τ.Χ.: Είναι κάτι διαφορετικό. Η Ελισάβετ είναι η οικογένειά μου. Είναι –της το έλεγα και παλιά– η καλύτερη φίλη του κόσμου.
Ε.Κ.: Ως φίλοι πάντα τα βρίσκαμε οι δυο μας. Ως σύντροφοι δυσκολευτήκαμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου