Ο Γιάννης Μπέζος ξέρει να συζητά όπως παίζει τους ρόλους: απολαυστικά! Και με άποψη στα όρια της αίρεσης. Για τη κριτική, τις ξένες σειρές που μεταφράζονται στα ελληνικά και – γιατί όχι δηλαδή; -, για το ότι στην Ελλάδα αποφασίζουν οι «Συμπαθείς Μειοψηφίες» και όλοι θέλουν να επιβραβεύσουν το περισπούδαστο. Λες και το γέλιο δεν είναι σοβαρό πράγμα.
Αφήνει περιθώρια η ένδεια της τηλεόρασης για δημιουργικότητα για θέματα και προϊόντα ελληνικά;
Γιατί, αν ήταν ελληνικά, τι θα γινόταν; Δεν έχετε δει κάτι ελληνικά που είναι αντιγραφές της πλάκας; Και το Ευτυχισμένοι Μαζί ισπανική σειρά ήταν, αλλά το αποτέλεσμά της, οι χαρακτήρες, οι καταστάσεις, το χιούμορ ήταν ελληνικότατα. Οι ξένες σειρές που προσαρμόζονται εδώ δεν βλάπτουν το κοινό. Οι κακογουστιές το βλάπτουν. Το ότι κάναμε 30 παραγωγές που έβγαιναν στον αέρα προχειροστημένες και ανέμπνευστες δεν ήταν μια φούσκα που μας έφερε εδώ που βρισκόμαστε σήμερα; Αυτή ήταν η μεγάλη κρίση της τηλεόρασης και όχι αυτή που ζούμε τώρα. Προσωπικά θέλω να είμαι δημιουργικός, να κάνω τη δουλειά μου και να προσπαθώ να την κάνω καλά. Να μένω εκτός αυτής της τάσης τού «να κάνουμε τα πράγματα γρήγορα, ώστε να πάρουμε πολλά λεφτά, σε λίγο χρόνο, με λίγη δουλειά και με αποτελέσματα που θα ξεχάσει ο κόσμος αμέσως μετά την προβολή». Για όλα αυτά δεν έφταιξε μόνο η οικονομική κρίση αλλά και το πρόγραμμα και η οπτική. Έχει παίξει ρόλο και η διάθεση των συναδέλφων μου, το «να τα αρπάξουμε και να φύγουμε». Κι αυτήν ακριβώς τη διάθεση, κατά έναν περίεργο τρόπο, την αντιλαμβάνονται πάντα οι θεατές. Και γυρνάνε την πλάτη.
Γίνεται μεγάλη δημόσια κουβέντα τελευταία για το ποιος είναι ή δεν είναι ηθοποιός, έχοντας ξεκινήσει απʼ τους ίδιους σας τους συναδέλφους. Τελικά ορίζεται αυτό; Και πώς;
Απʼ τη στιγμή που εκτίθεται κάποιος, κρίνεται καθημερινά και από τους θεατές και από την κριτική. Επομένως, ο σχολιασμός δεν έχει κανένα νόημα μεταξύ μας των ηθοποιών. Το γήπεδο υπάρχει για όλους. Το πώς θα παίξει μπάλα ο καθένας είναι δική του ιστορία.
Μιλήσατε μόλις για κριτική και σχολιασμό. Διαβάζω σε συνεντεύξεις σας, όμως, πως αδιαφορείτε γιʼ αυτήν...
Μα σήμερα οι πάντες κάνουν κριτική. Οι κριτικοί κανονικά κάνουν μεγάλο έργο, αλλά όχι με σχολιάκια, ειρωνεία και χιούμορ. Με τι; Με πρόταση. Πιστεύω δε πως οι πιο ύποπτες είναι οι καλές κριτικές. Μια κακή κριτική χωρίς εμπάθεια μπορεί να σʼ οδηγήσει σε καλύτερα αποτελέσματα. Μια καλή κριτική, ακόμη και χωρίς ενδιαφέρον, θα σου προκαλέσει αισθήματα ευφορίας, θα σου χαϊδέψει τα αφτιά, αλλά δεν θα σε πάει παρακάτω. Με ενδιαφέρει, λοιπόν, μια κακή κριτική από έναν άνθρωπο με ενδιαφέρον παρά μια καλή από έναν άνθρωπο αδιάφορο. Και επειδή είναι πάρα πολλά τα μέσα και τα έντυπα όπου γίνεται κριτική, έπαψαν να έχουν ενδιαφέρον. Σαν να πρέπει να υπάρχουν και ας μην έχουν τι να πουν. Είναι προβλέψιμες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου