Τζακ Νίκολσον «Η μαριχουάνα έχει θεραπευτικές ιδιότητες»

Ο ηθοποιός, που ενσάρκωσε την «τρέλα» χαρακτηριστικότερα από οποιονδήποτε, ο θρυλικός γυναικάς που κοιμήθηκε με 2.000 γυναίκες, το party animal που έβγαλε νοκάουτ τον Κιθ Ρίτσαρντς, αποκαλύπτεται.




Σε μια εφ' όλης της ύλης συνέντευξη στην εφημερίδα «Daily Mail», o 73χρονος ηθοποιός που στα «άγρια νιάτα του» είχε τη φήμη του αμετανόητου γυναικά, εξομολογήθηκε αυτό που τον πονά περισσότερο: «Ακόμα έχω την περιπέτεια στο αίμα μου. Όμως τώρα πια δεν μπορώ να την πέσω σε μια ωραία γυναίκα δημοσίως. Δεν είναι σωστό στην ηλικία μου. Αν οι άντρες είναι ειλικρινείς, πρέπει να παραδεχτούν πως οτιδήποτε κάνουν, οπουδήποτε πηγαίνουν, το κάνουν με σκοπό να γνωρίσουν γυναίκες. Κάποτε ένιωθα ότι οι γυναίκες δεν μπορούν να μου αντισταθούν. Είμαι πολύ μακριά από αυτή τη φάση και με πιάνει μελαγχολία».


Παρά το προχωρημένο της ηλικίας του, ο αειθαλής γόης παραδέχτηκε ότι υπάρχουν και άλλα πράγματα που τον αποθαρρύνουν ερωτικά: «Τον τελευταίο καιρό όλοι έχουν πάθει κάτι με τις πλαστικές. Θυμάμαι την πρώτη φορά που άγγιξα στήθος με εμφυτεύματα, ένιωσα το συνθετικό υλικό και αμέσως η φλόγα έσβησε, ξενέρωσα. Ίσως ακούγεται παιδικό αλλά δεν γινόταν να το προσπεράσω! Τώρα, αν κάποια καταφέρει και με ξεγελάσει, αν δεν καταλάβω ότι το στήθος ή τα χείλη της δεν είναι φυσικά, θα είναι μεγάλη μου ευχαρίστηση!».


Το άλλοτε «κακό παιδί του Χόλιγουντ» ομολογεί πως έχει αλλάξει με το πέρασμα των χρόνων: «Δεν μου αρέσει να πηγαίνω πλέον σε κλαμπ, να γυρνάω, να ψάχνω για γυναίκες. Πλέον δεν αξίζει τον κόπο», ωστόσο υπάρχουν κάποιες συνήθειες που ακόμα και τώρα δύσκολα κόβονται: «Δεν συνηθίζω να το λέω δημοσίως, όμως (η μαριχουάνα) έχει αποδεδειγμένα θεραπευτικές ιδιότητες. (...) Αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί σε αυτή τη χώρα ακόμα και με οικονομικούς όρους θα είχε λογική να συζητήσουμε την αποποινικοποίηση».



Χωρίς να κρύβεται πίσω από τις λέξεις «γηρατειά» και «θάνατος» μίλησε ειλικρινά για το πώς τις χειρίζεται: «Μια από τις σκληρότερες πλευρές των γηρατειών είναι ότι χάνεις αγαπημένους φίλους. Στην αρχή ξεκινά σιγά σιγά, μετά γίνεται κάθε μήνα και στο τέλος αναρωτιέσαι πότε θα χτυπήσει και για σένα η καμπάνα. Νιώθεις συνέχεια απώλειες και είσαι κυριολεκτικά σε απόσταση αναπνοής από το θάνατο. Είναι τρομακτικό. Ποιος θέλει να δει το Θεό και αυτό το άσπρο φως; Τουλάχιστον εγώ δεν θέλω! Όχι ακόμα!».