«Aν τα Ηνωμένα Έθνη αποφάσιζαν ποτέ ότι ο πλανήτης μας χρειάζεται έναν ύμνο, τότε η εκδοχή του Philip Glass στο ‘‘Τζιβαέρι’’ ερμηνευμένη από την Ελευθερία Αρβανιτάκη θα ήταν ό,τι έπρεπε» έγραψε πριν από λίγα χρόνια η εφημερίδα Independent. Κι αυτό από μόνο του είναι ένας τίτλος τιμής που λίγοι Έλληνες και αξίζουν και αξιώθηκαν...
Τελικά, η ζωή τρία γράμματα;
Μόνο! Κι αν το μάθουμε νωρίς, θα ζήσουμε περισσότερο και καλύτερα...
Όπως εκείνο το «Τρομάζει η αγάπη η αληθινή, ο κόσμος τη φοβάται. Φεύγει η καρδιά, γυρνάει ο νους, το σώμα δεν κοιμάται» που μου ’χει κάνει τόση ζημιά.
Εντελώς! (γελάει) Είναι απλός παραλογισμός ο έρωτας. Δεν υπάρχει ο εαυτός σου. Όταν ερωτεύεσαι, γίνεσαι ένας άλλος. Σε θυμάσαι μετά και δεν σε πιστεύεις... Κι είναι δώρο να ’χεις να θυμάσαι πλέον της μιας φοράς το αίσθημα της απόλυτης τρέλας.
«Δυνατά, δυνατά, όλα είναι δυνατά»: Θα μπορούσε να γίνει εξεγερτικός ύμνος αυτό το τραγούδι;
Εγώ δεν πιστεύω ότι υπάρχουν αδύνατα πράγματα. Πιστεύω ότι μπορούν να γίνουν όλα, με τη δύναμη της θέλησης, του μυαλού, της απόφασης, του στόχου, μπορείς να ανατρέψεις τη ζωή σου
και να μην αναγνωρίζεις αυτό το οποίο ήσουν και αυτό το οποίο είσαι. Ναι, γίνονται δυνατά τα αδύνατα.
Πάνω στη σκηνή νιώθεις να αλλάζεις;
Πραγματικά δεν ξέρω τι συμβαίνει πάνω στη σκηνή. Συμβαίνει κάτι μαγικό, που δεν μπορώ να σ’ το περιγράψω. Πάντως, δεν είμαι αυτή που βλέπεις τώρα. Είναι μια μεγάλη υπέρβαση αυτό που συμβαίνει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου