Στέφανος Κορκολής "Η πιο άσχημη στιγμή στη ζωή μου"

Ο 46άχρονος διεθνής συνθέτης μιλάει για πρώτη φορά στο People για ό,τι τον οδήγησε, έντεκα χρόνια πριν, να αλλάξει τρόπο ζωής.

Η εικόνα του το 2000 διαστρεβλώνεται από κάποια ΜΜΕ, με λεπτομέρειες για προσωπικά του θέματα. Αρνείται να μιλήσει γι’ αυτό και δεν θέλει την παραμικρή αναφορά ακόμα και για το γεγονός ότι υπήρξαν στη συνέχεια αθωωτικές αποφάσεις. Αισθάνεται πως κάποιοι τον «πολέμησαν»; «Ο φθόνος και τα χτυπήματα “κάτω από τη ζώνη”, σε όλα τα επαγγέλματα, είναι επίσης μέρος του παιχνιδιού. Ένιωσα όπως όλοι όταν τους συμβαίνουν» απαντά σχεδόν κοφτά. Φεύγει από την Ελλάδα λίγο αργότερα, κι ενώ εδώ υπολογίζεται περίπου σαν «εξαφανισμένος», ουσιαστικά δεν τον αναζητάει κανείς. Κυρίως οι «φίλοι» του.«Για πολύ καιρό δεν μου τηλεφωνούσε κανείς» λέει, παραδεχόμενος πως, ναι, πέρασε δύσκολα. Ζόρικα. «Αυτό που με “χαλάει” περισσότερο είναι η αδικία. Εντέλει, όμως, η πιο άσχημη στιγμή στη ζωή μου δεν ήταν αυτή που εσείς φαντάζεστε, αλλά εκείνη που έκοψα το δάχτυλο του χεριού μου και υπήρχε μεγάλος κίνδυνος να μην μπορέσω να ξαναπαίξω πιάνο» δηλώνει, βλέποντας πλέον τα πράγματα με την απόσταση του χρόνου. «Μάλιστα, ξεπερνιούνται, με κέρδος, με “μάθημα”. Σε κάποιες καταστάσεις βλέπεις ποιοι αξίζει να είναι γύρω σου και ποιοι είναι οι φελλοί. Είμαι από τους ανθρώπους που ό,τι συμβαίνει στη ζωή μου το αναλύω και βγάζω συμπέρασμα που μου γίνεται “άμυνα” για τη συνέχεια». Είναι οδυνηρή διαδικασία το ξεκαθάρισμα των ανθρώπων; «Είναι, γιατί διαπιστώνεις το πόσο βλάκας μπορεί να υπήρξες. Δεν είναι οδυνηρό επειδή νομίζεις ότι κάποιοι είναι φίλοι σου ενώ τελικά δεν ήταν. Αυτό δεν “πονάει” καθόλου. Σ’ εμένα βγαίνει οδύνη όταν λέω “κοίτα πόσο ανόητος ήμουν” με κάποιους που όχι απλώς βοήθησα, αλλά παραβοήθησα» λέει.